sayehsareeshgh

تاريخ عصر غيبت كبرى (2)

تاريخ زندگانى امام مهدى عليه السلام در عصر غيبت كبرى

اولين قلمرو براى بحث درمقطع تاريخى عصر غيبت كبرى (1) ، تاريخ زندگانى و سيره يگانه يادگار زهراى اطهر و على مرتضى، حضرت خاتم الاوصياء، حجة بن الحسن العسكرى عليهم السلام است; او كه ولى خدا، صاحب عصر، امام زمان، فرمانرواى به حق و راستين و خليفه خدا و رسول او بر جن و انس مى‏باشد.

با توجه به چالش‏هاى ياد شده در پنجمين بحث مقدماتى و با توجه به رسالت اين بحث تاريخى، ناگزير هستيم كه زمينه سازى‏هاى قرآن، پيامبر صلى الله عليه و آله و اهل بيت عليهم السلام را براى ورود مسلمين به عصر غيبت كبرى در نظر بگيريم تا بتوانيم زمينه‏هاى آن را در دوران غيبت صغرى مورد مطالعه محققانه قرار دهيم.

اين زمينه سازى‏ها را با توجه به مجموعه شرابط فرهنگى، اجتماعى، سياسى و دينى حاكم بر آن دوران و در آستانه ورود به عصر غيبت كبرى، و با توجه به اهداف كلان و اساسى براى امامت‏حضرت مهدى عليه السلام، بايد مطالعه و بررسى كرد.

از آن جايى كه حلقه وصل اين امام با مسلمين و پايگاه اصلى آن حضرت، شيعيان مى‏باشند; بايد با وضعيت آنان در آستانه ورود به عصر غيبت كبرى، آشنا شويم تا به يك ارزيابى واقع‏گرايانه نائل گرديم.

پس بايد رهنمودها و زمينه سازى‏هاى حضرت مهدى عليه السلام و سپس مطالعه برخوردها و عكس العمل‏هاى شيعيان و غير آنان در روزهاى اوليه قطع ارتباط رسمى با آخرين امام معصوم عليه السلام، مورد بررسى قرار گيرد.

بحث‏ياد شده در اين قلمرو، با زاويه ديدى كه ويژه تاريخ امام مهدى عليه السلام است، مطرح مى‏شود; هرچند كه در ساير قلمروها، از زواياى ديگر قابل مطالعه خواهد بود.

در اين قلمرو; مكان زندگى امام مهدى عليه السلام طبق اسناد و مدارك موجود، سيره آن حضرت در اين عصر، امكان بهره‏مند شدن از آن حضرت، و ارتباط با ايشان، رؤيت و تشرف به محضر صاحب الامر عليه السلام، و ميراث آن حضرت در اين عصر، بايد مورد مطالعه و بررسى قرار گيرد.

در ابتدا لازم و ضرورى است كه به پيش گويى‏ها و زمينه سازى‏هاى قرآن و پيامبر صلى الله عليه و آله و اهل بيت پيامبر عليهم السلام براى عصر غيبت كبرى پرداخته شود. تا روشن شود كه براى چنين دوران پر مخاطره‏اى چه تمهيداتى انديشيده بودند؟ ....

(برای دیدن ادامه متن بر روی ادامه مطلب کلیک کنید)

ادامه مطلب

+ نوشته شده در جمعه 1386/12/03ساعت 6:26 بعد از ظهر توسط علی حبیبی |

انتظار و انقلاب

انتظار و انقلاب

در يك ره‏يافت توصيفى از ريشه‏ها و عوامل وقوع انقلاب اسلامى ايران، مى‏توان به مؤلفه‏ها و گزاره‏هاى مختلفى اشاره كرد; مانند اسلام ستيزى رژيم پهلوى، گسترش فساد، ظلم و بى عدالتى، توسعه و نوسازى ناقص و نامتناسب، استبداد و اختناق مداوم، استبداد و سركوبى آزادى خواهان، عوارض حكومت تحصيلدار، استحكام باورها و اعتقادات ارزشى مردم و... .

در اين ميان، يك عامل فكرى و ايدئولوژيكى - كه از ديد تيز بين نظريه پردازان و نويسندگان داخلى و خارجى پنهان نمانده - مساله «غيبت امام زمان (عج)» و «انتظار ظهور منجى عالم بشرى‏» است. به نظر آنان، اين باور و اعتقاد، زمينه‏ساز تغيير نگرش و رفتارهاى مردم ايران، تقويت‏بنيان‏هاى فكرى و فرهنگى جامعه، گسترش روزافزون انديشه‏هاى اصلاح طلبانه، تلاش و كوشش براى تغيير و تحول، عدم پذيرش حاكميت‏هاى سياسى، داشتن اميد و آرزو براى پيروزى در نهايت قيام و انقلاب عليه بى عدالتى‏ها و زمينه سازى براى انقلاب جهانى مهدى موعود، بوده است.

فرضيه علمى قابل طرح در مورد انقلاب اسلامى ايران، اين است كه عوامل مختلف اقتصادى، سياسى، فرهنگى، مذهبى در شروع و پيروزى انقلاب نقش داشته است. يكى از گزاره‏هاى اصلى و مورد قبول عده‏اى از نظريه پردازان انقلاب، عامل مذهب است كه در بطن آن، «انتظار» ، به وضوح ديده مى‏شود.

نقش و تاثير اساسى «انتظار» در شكل‏گيرى مبانى فكرى و ايدئولوژيكى انقلاب، غير قابل انكار و ترديد است.

با توجه به مؤلفه‏هاى ظلم ستيزى انتظار، عدم مشروعيت‏حاكمان سياسى، نصب عام فقيهان براى نيابت از امام عصر (عج)، اميد به اصلاح و تعالى جامعه و نابودى مظاهر ظلم و فساد، غصب حق حاكميت ائمه عليهم السلام، محروميت جامعه از فيض حضور امام، زمينه سازى براى تعجيل فرج و... مى‏توان گفت كه مساله «انتظار» - به طور مستقيم يا غير مستقيم - محور فكرى و رهبرى انقلاب اسلامى بوده و نقش عمده‏اى در شروع و پيروزى آن داشته است.

امامت و مهدويت

بحث «امامت و ولايت‏» ، يكى از ناب‏ترين و مترقى‏ترين نظريات سياسى - دينى است و ريشه‏اى عميق در باورها و اعتقادات شيعيان دارد.......

(برای ادامه متن بر روی ادامه مطلب کلیک کنید)

ادامه مطلب

+ نوشته شده در چهارشنبه 1386/11/17ساعت 6:36 بعد از ظهر توسط علی حبیبی |

مهدويت و فرقه‏هاى انحرافى (1)

مهدويت و فرقه‏هاى انحرافى (1)

مدخل: اصالت مهدويت و ادعاهاى باطل

مساله‏ى حضرت بقية الله الاعظم، مهدى موعود (عج)، يكى از بارزترين و بديهى‏ترين مسايل اسلامى و مورد تاييد و اعتقاد همه‏ى مسلمانان به ويژه شيعيان است، زيرا صدها آيات قرآنى و روايات نبوى اين مساله‏ى با اهميت را به طور گسترده و مبسوط عنوان و مطرح ساخته‏اند و جزئيات آن را با بياناتى دقيق و روشن، ذكر كرده‏اند، به طورى كه ابهامى براى كسى باقى نگذاشته‏اند .

تمامى فرق اسلامى - تقريبا - اين آيات و روايات و مفاد آن‏ها را به نحوى دركتب حديثى و كلامى و تفسيرى و احيانا رجالى و تاريخى خود متعرض شده‏اند و درباره‏ى آن به شكل‏هاى مختلف سخن گفته‏اند، تا جايى كه مى‏توان ادعا كرد كه كم‏تر دانشمند و عالمى، بلكه مسلمانى يافت مى‏شود كه به اين موضوع مهم و خطير نپرداخته، يا اين‏كه اين مطلب به گوش او نرسيده باشد .

شاهد روشن و قوى اين مدعا، صدها كتابى است كه در طول تاريخ، با استفاده از اين نام شريف و مقدس به وجود آمده است . اما اين مساله‏ى مقدس و بديهى - بسان هر مساله‏ى ديگر دينى و اسلامى حتى مانند الوهيت و ربوبيت و نبوت و رسالت - گه‏گاهى مورد سوء استفاده‏ى افراد يا گروه‏هايى البته با انگيزه‏هاى شخصى يا سياسى، قرار گرفته و مى‏گيرد و اهداف و اغراض خاصى از اين عمل دنبال شده و مى‏شود .

مگر نه اين‏كه جهان هميشه شاهد اين مطلب است كه افرادى گستاخانه مدعى الوهيت‏يا ربوبيت‏شده و كوس خدايى زده‏اند و يا مدعى نبوت و رسالت‏شده و دعوى پيغمبرى نموده‏اند؟ ! ! بديهى است كه اين سوءاستفاده‏ها و اين ادعاهاى مفتضح و رسوا، هرگز به اصل و اصالت اين حقايق ضربه نمى‏زند و كسى نمى‏تواند با اين بهانه كه گه‏گاهى اين نوع مطالب واقعى و ريشه‏دار در فطرت و عقل و مؤيد به صدها بلكه هزاران دليل، مورد سوء استفاده قرار گرفته يا مى‏گيرد، آن‏ها را زير سئوال ببرد و يا اين‏كه به نحوى در صحت اصل آن‏ها، تشكيك كند .

از آن‏جا كه مساله‏ى حضرت بقية الله الاعظم، مهدى موعود (عج)، كه در آيات و روايات فراوانى خصوصيات آن مطرح شده است، نزد مسلمانان، مساله‏اى مقدس و ظهور حضرتش همواره آرزوى آنان بوده است، از اين قاعده مستثنا نبوده و نيست .

اين مساله‏ى مهم از همان زمان ائمه‏ى اطهار عليهم السلام و حتى با وجود خود امامان - كه جزو مبشران و نويددهندگان به آن بوده‏اند - به نحوى مورد سوء برداشت قرار گرفت و با برخورد ائمه عليهم السلام، مواجه شد .

اين روند خطرناك و انحرافى در عصر غيبت صغرى مخصوصا پس از آن، به شكل‏هايى مانند............